نینتندو سوییچ ۲: پیش‌نمایش نهایی

نینتندو سوییچ ۲: پیش‌نمایش نهایی

به گزارش اپست به نقل از انگجت ، نیکست-جن نینتندو تنها یک بار در هر دهه عرضه می‌شود، که باعث می‌شود عرضه سوییچ ۲ حسی شبیه به تولد، فارغ‌التحصیلی و کریسمس (یا تعطیلات دلخواه شما) را که همگی در یک روز جمع شده‌اند، القا کند. با این حال، مانند بسیاری از جشن‌های هدیه دادن، به دست آوردن سوییچ ۲ پیامدهای متعددی برای کیف پول شما و نحوه جای گرفتن آن در زندگی شما دارد. بنابراین پس از اینکه فرصت یافتم نزدیک به ۱۵ ساعت در دو جلسه مختلف با سوییچ ۲ بازی کنم، می‌خواستم یک پیش‌نمایش نهایی در مورد کنسول بعدی نینتندو و اینکه آیا باید (یا نباید) سعی کنید یکی از آن‌ها را هنگام عرضه رسمی در ۵ ژوئن تهیه کنید، گردآوری کنم.

نکته: دلیل بزرگ دیگر برای این پیش‌نمایش/تجربه عملی دوم این است که برخلاف سال‌های گذشته، اعضای رسانه قبل از عرضه، دستگاه‌های بازبینی را دریافت نخواهند کرد. بنابراین این داستان شامل بیشترین اطلاعاتی است که در حال حاضر قبل از شروع فروش عمومی در اواخر این هفته در دسترس داریم.

طراحی

نینتندو برای کنسول جانشین سوییچ، تغییرات زیادی نسبت به مدل اصلی ایجاد نکرده است. همچنان با یک تبلت کوچک طرف هستید که دو جوی‌کان (Joy-Con) جداشونده، یک پایه نگهدارنده داخلی و یک داک برای اتصال به تلویزیون دارد. با این حال، به نظر می‌رسد نینتندو تقریباً تمام اجزا را به نوعی ارتقا داده است.

صفحه نمایش سوییچ ۲ با ابعاد ۷.۹ اینچ (در مقایسه با ۶.۲ اینچ در مدل قبلی) به طور قابل توجهی بزرگتر شده و همچنین رزولوشن بالاتری (۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ پیکسل در مقایسه با ۱۲۸۰ در ۷۲۰ پیکسل) دارد. و در حالی که پنل آن از نوع OLED نیست، فناوری LCD پیشرفت چشمگیری داشته به طوری که تشخیص تفاوت واقعاً دشوار است (به خصوص اگر در یک اتاق پر نور باشید). همچنین از HDR و نرخ نوسازی متغیر تا ۱۲۰ هرتز در نمایشگر اصلی خود پشتیبانی می‌کند.

جوی-کان‌ها، در عین حفظ ظاهر آشنای خود، اساساً از پایه دوباره طراحی شده‌اند. آن‌ها نه تنها کمی بزرگ‌تر شده‌اند، بلکه از یک سیستم اتصال مغناطیسی جدید با دکمه‌ای بزرگ‌تر بهره می‌برند که جدا کردن و وصل کردن آن‌ها را بسیار آسان می‌کند. بازخورد لمسی (هپتیک) نیز با HD Rumble 2 بهبود یافته است که طیف وسیع‌تر و قوی‌تری از لرزش‌ها را ارائه می‌دهد.

اما این همه ماجرا نیست؛ یک دکمه “C” جدید برای قابلیت گفتگوی بازی نینتندو (Game Chat) نیز وجود دارد (جزئیات بیشتر در ادامه) و همچنین یکی از بزرگترین شگفتی‌های سخت‌افزاری کل کنسول. به لطف دوربین‌های کوچکی که در لبه هر جوی-کان تعبیه شده‌اند، وقتی آن‌ها به پهلو چرخانده شوند، می‌توانند به ماوس تبدیل شوند. من در ابتدا نسبت به این قابلیت کمی تردید داشتم، اما به سرعت نظرم تغییر کرد تا جایی که استفاده از جوی-کان راست به عنوان ماوس و جوی-کان چپ به عنوان یک کنترلر سنتی، به روش مورد علاقه من برای بازی‌های تیراندازی مانند “Metroid Prime 4: Beyond” تبدیل شد.

به عنوان ماوس، Joy-Con به طرز شگفت‌انگیزی خوب کار می‌کند، حتی زمانی که سطح صافی جلوی خود ندارید. من امتحان کردم که از آن‌ها روی دسته مبل و شلوارم استفاده کنم و کاملاً موفقیت‌آمیز بود. با این حال، اگر از علاقه‌مندان واقعی ماوس و صفحه‌کلید هستید، هنوز هم شکافی در دقت و پاسخ‌دهی بین Joy-Con نینتندو و یک ماوس دسکتاپ سنتی وجود دارد، البته بخشی از این موضوع به دلیل این است که وقتی کنترل‌کننده‌های باریک به پهلو چرخانده می‌شوند، گاهی اوقات کمی بیش از حد راحت کج می‌شوند.

متأسفانه، سؤال بزرگی که هنوز نمی‌توانم به آن پاسخ دهم این است که آیا این Joy-Conهای جدید نیز از مشکل «دریفت» رنج خواهند برد، مشکلی مشابه آنچه بسیاری از افراد با سوییچ اصلی تجربه کردند. نینتندو می‌گوید از یک پیکربندی داخلی جدید استفاده کرده که باید به طور قابل توجهی مقاوم‌تر باشد، اما فقط زمان و استفاده زیاد از این استیک‌های آنالوگ حقیقت را به ما نشان خواهد داد.

عملکرد

در حالی که سوییچ ۲ به طور قابل توجهی قدرتمندتر از مدل‌های قبلی خود است، ممکن است تا مدتی دقیقاً ندانیم تا چه حد. مشخصات اصلی آن شامل یک چیپ سفارشی ساخت NVIDIA است که از رهگیری پرتو (ray tracing) بلادرنگ، G-Sync، DLSS و به گفته شرکت، ۱۰ برابر عملکرد گرافیکی بیشتر نسبت به سوییچ ۱ پشتیبانی می‌کند. همچنین دارای ۱۲ گیگابایت رم و ۲۵۶ گیگابایت حافظه داخلی UFS است (که از این مقدار ۲۳۲ گیگابایت در دسترس کاربر است).

علاوه بر این، یک اسلات کارت microSD Express برای افزایش حافظه، یک جک صوتی ۳.۵ میلی‌متری، Wi-Fi 6 و دو پورت USB-C (اگرچه فقط پورت پایینی از خروجی ویدئو پشتیبانی می‌کند) نیز دارد.

اما شاید بزرگترین نشانه قدرت بهبود یافته سوییچ ۲، تعداد زیاد بازی‌های شخص ثالث باشد که در زمان عرضه (یا حداقل در ماه اول فروش) در دسترس خواهند بود. این شامل عناوینی مانند Cyberpunk 2077، Yakuza 0 Director’s Cut، Hitman World of Assassination و دیگر بازی‌هایی می‌شود که توسعه‌دهندگان حتی به دلیل عملکرد محدود سوییچ ۱، تلاشی برای آوردن آن‌ها به این کنسول نکردند.

عمر باتری

کنسول نینتندو سوییچ ۲ که از یک باتری ۵۲۲۰ میلی‌آمپر ساعتی بهره می‌برد، طبق تخمین رسمی نینتندو، بسته به بازی‌ای که انجام می‌دهید، بین ۲ تا ۶.۵ ساعت دوام شارژ خواهد داشت. برای ارزیابی واقعی‌تر، در دومین پیش‌نمایش خود، بازی Mario Kart World را در حالت دستی با روشنایی صفحه نمایش سوییچ ۲ روی حداکثر (با غیرفعال کردن نور محیط) و از شارژ ۱۰۰ درصد باتری انجام دادم. پس از ۳۰ دقیقه، ۸۱ درصد از شارژ کنسول باقی مانده بود. با یک محاسبه سرانگشتی، این به معنای زمان اجرای کلی حدود دو و نیم ساعت است.

این عدد ممکن است کمی پایین به نظر برسد، اما از بسیاری جهات، این نشان‌دهنده بدترین سناریو است، زیرا دستگاه به وای‌فای متصل بود و صفحه‌نمایش آن روی حداکثر روشنایی قرار داشت. علاوه بر این، در حالی که نمی‌توانم با اطمینان بگویم که Switch 2 نیز این‌گونه است، برخی از گجت‌ها هنگامی که باتری آنها در حداکثر ظرفیت یا نزدیک به آن است، کمی سریع‌تر شارژ خالی می‌کنند. به طور خلاصه، تعجب نخواهم کرد اگر با کمی تغییر در تنظیمات، بتوان این زمان را به سه ساعت یا بیشتر افزایش داد. و البته، اگر یک بازی با نیازهای کمتر (به‌ویژه یک عنوان قدیمی‌تر برای Switch 1) را بازی کنید، فکر می‌کنم حداکثر زمان ۶.۵ ساعت که نینتندو اعلام کرده، بسیار محتمل است.

بازی‌های زمان عرضه نینتندو و بازی‌های شرکت‌های ثرد پارتی

به مرور زمان، سوییچ اصلی تبدیل به سیستمی شد که برای بازی‌های انحصاری نینتندو یا عناوین مستقل کوچک‌تر از آن استفاده می‌کردید، زیرا این کنسول به سادگی قدرت لازم برای رقابت با جدیدترین ایکس‌باکس یا پلی‌استیشن را نداشت. و در حالی که تعدادی بازی شخص ثالث مانند Elden Ring، Borderlands 4 و موارد دیگر قرار است برای سوییچ ۲ عرضه شوند، تعداد بازی‌های کاملاً جدید از نینتندو برای عرضه سوییچ ۲ نسبتاً کم است: فقط Mario Kart World و Nintendo Switch 2 Welcome Tour.

البته، تا پایان سال ۲۰۲۵، این لیست با عناوین Donkey Kong Bananza، Metroid Prime 4: Beyond و Kirby Air Riders که قرار است اواخر همین سال عرضه شوند، بسیار بهتر به نظر خواهد رسید. سوییچ ۲ همچنین با بازی‌های طراحی شده برای سوییچ ۱ سازگار است که به آن یک کتابخانه نسبتاً بزرگ از همان ابتدا می‌دهد. اما برای هر کسی که بازی‌های زیادی برای انجام دادن ندارد، کمبود عناوین جدید در زمان عرضه یکی از بزرگترین دلایلی است که افراد نباید احساس کنند چیزی را از دست می‌دهند اگر نتوانند در زمان عرضه سوییچ ۲ را تهیه کنند.

علاوه بر این، در حالی که من به تور خوش‌آمدگویی نینتندو سوییچ 2 علاقه‌مند شده‌ام، زیرا راهی عالی برای آشنایی با قابلیت‌های کنسول است؛ همچنان احساس می‌کنم که این باید یک بسته رایگان همراه با سیستم باشد، نه یک خرید 10 دلاری اضافی. این بازی به اندازه Astro’s Playroom برای PS5 سرگرم‌کننده یا دوست‌داشتنی نیست و به نظر من فقط برای متعصب‌ترین و کامل‌گراترین طرفداران نینتندو یک خرید ضروری است.

در مقابل، Mario Kart World هر چیزی است که از یک نسخه جدید در یکی از نمادین‌ترین فرنچایزهای نینتندو می‌خواهید، و حتی بیشتر. طبق گفته خود نینتندو، این بازی از سال ۲۰۱۷ در حال توسعه بوده و این موضوع به خوبی مشهود است. بین مسیرهای به هم پیوسته و حالت پرسه زنی آزاد، نقشه Mario Kart World کاملاً عظیم به نظر می‌رسد. لیست کامل شخصیت‌ها و وسایل نقلیه نیز بسیار زیاد است و یک مکانیک جدید سرگرم‌کننده وجود دارد که به شما امکان می‌دهد بدون نیاز به دریفت کشیدن یا پریدن روی لبه‌ها، نرده‌ها و دیوارها برای انجام حرکات نمایشی، بوست تولید کنید. حتی شنیده‌ام که می‌توانید از این مهارت برای جاخالی دادن از لاک‌پشت‌های آبی (blue shells) استفاده کنید، اگرچه خودم هنوز نتوانسته‌ام زمان‌بندی آن را به درستی انجام دهم.

ماریو کارت ورلد (Mario Kart World) در هسته خود همان گیم‌پلی روان رانندگی و پرتاب آیتم‌ها را دارد که مورد علاقه طرفداران است. فقط یک نکته مهم: با پشتیبانی بازی از حداکثر ۲۴ بازیکن در یک مسابقه، بودن در میانه گروه حتی آشفته‌تر از قبل شده است. در واقع، خودتان را در معرض بمباران دائمی قرار می‌دهید. با این حال، خرید سوییچ ۲ بدون ماریو کارت ورلد اشتباه به نظر می‌رسد. گفتنی است، هر کسی که قصد خرید باندل کنسول و بازی را دارد، باید بداند که ماریو کارت ورلد به صورت دانلود دیجیتالی عرضه می‌شود و نه کارتریج فیزیکی، که کمی ناامیدکننده است؛ چرا که در غیر این صورت، این پکیج ۳۰ دلار از قیمت ۸۰ دلاری معمول بازی کم می‌کند.

لوازم جانبی و افزودنی‌های مهم

علاوه بر مجموعه‌ای از کیف‌ها، محافظ‌های صفحه نمایش و پاوربانک‌های قابل حمل، دو نوع لوازم جانبی نینتندو سوییچ وجود دارد که باید توجه ویژه‌ای به آن‌ها داشته باشید. اولین مورد، کارت حافظه microSD Express است؛ زیرا در حالی که سوییچ ۲ فضای ذخیره‌سازی داخلی بسیار بیشتری نسبت به مدل قبلی خود (۲۵۶ گیگابایت در مقابل ۳۲ گیگابایت) دارد، با وجود بازی‌هایی مانند ماریو کارت ورلد که حجم فایل ۲۳.۴ گیگابایتی دارند، بسته به بزرگی کتابخانه دیجیتالی شما، ممکن است سریع‌تر از آنچه فکر می‌کنید با کمبود فضا مواجه شوید.

برای سوییچ ۲، دیگر نمی‌توانید از کارت‌های microSD معمولی که برای سوییچ اولیه استفاده می‌شد، بهره ببرید. سوییچ ۲ فقط با فرمت جدیدتر microSD Express سازگار است. خبر خوب این است که این حافظه‌ها به طور قابل توجهی سریع‌تر از قبل هستند (احتمالاً تا چهار برابر سریع‌تر)، که باید سرعت انتقال فایل و بارگذاری بازی‌ها را افزایش دهد. خبر بد این است که کارت‌های microSD Express گران‌تر از حافظه‌های جانبی معمولی هستند؛ گزینه‌های ۲۵۶ گیگابایتی حدود ۶۰ دلار و مدل‌های ۱ ترابایتی نزدیک به ۲۰۰ دلار قیمت دارند. برای اطلاعات بیشتر و دقیق‌تر، لطفاً راهنمای کامل ما را در مورد بهترین کارت‌های microSD Express برای سوییچ ۲ بررسی کنید.

یکی دیگر از لوازم جانبی که باید به آن فکر کنید، دوربین است، زیرا اگر می‌خواهید از قابلیت‌های جدید چت تصویری سوییچ ۲ استفاده کنید، به آن نیاز خواهید داشت. علاوه بر این، برخی از قابلیت‌ها در عناوینی مانند “Mario Kart World” و نسخه به‌روزرسانی شده “Super Mario Party Jamboree” از دوربین برای قرار دادن چهره شما یا دوستانتان در داخل بازی استفاده می‌کنند تا جلوه‌ای شخصی‌تر به سرگرمی ببخشند. خوشبختانه، دوربین رسمی نینتندو با قیمت ۵۰ دلار نسبتاً مقرون‌به‌صرفه است، اگرچه گزینه‌های جذاب شخص ثالثی مانند مدل دوست‌داشتنی با تم Piranha Plant از Hori نیز وجود دارد.

اهمیت Nintendo Switch Online + Expansion Pack

Nintendo Switch Online دو سطح مختلف دارد. طرح اولیه با قیمت ۲۰ دلار در سال شامل پشتیبانی از بازی آنلاین و چت درون بازی، همراه با دسترسی به عناوین کلاسیک منتخب از کنسول‌های NES، SNES و Game Boy است. همچنین اگر می‌خواهید از ذخیره‌سازی ابری (cloud saves) استفاده کنید یا بتوانید داده‌های ذخیره شده را بین نینتندو سوییچ اصلی خود و نینتندو سوییچ ۲ انتقال دهید، به این سرویس نیاز دارید.

با این حال، نینتندو دلایل قانع‌کننده‌ای برای ارتقا به طرح گران‌تر NSO + Expansion Pack (۵۰ دلار در سال) ارائه می‌دهد که شامل بازی‌هایی از کنسول‌های N64، سگا جنسیس و گیم‌کیوب می‌شود. اما شاید مهم‌تر از آن، این رده‌ی پریمیوم به شما امکان دسترسی به بسته‌های ارتقا برای بازی‌های اصلی نینتندو سوییچ از جمله «افسانه زلدا: نفس وحش»، «افسانه زلدا: اشک‌های پادشاهی»، «پوکمون اسکارلت و وایولت» و موارد دیگر را می‌دهد. این به‌روزرسانی‌ها نه تنها باعث اجرای روان‌تر این بازی‌ها می‌شوند، بلکه شامل برخی ویژگی‌های اضافی مانند برنامه «Zelda Notes» و حتی پشتیبانی از HDR برای عناوین منتخب نیز هستند. بنابراین، اگر نگران این هستید که در زمان عرضه سوییچ ۲ بازی کافی برای انجام دادن نداشته باشید، NSO + Expansion Pack راهی عالی برای غنی‌سازی فوری کتابخانه بازی‌هایتان به نظر می‌رسد.

چت بازی

یکی از بزرگترین افزودنی‌ها به سوییچ ۲، قابلیت «چت بازی» نینتندو است (که شامل یک دکمه اختصاصی برای چت می‌شود). اعتراف می‌کنم، به راحتی می‌توان آن را نادیده گرفت و گفت که نینتندو صرفاً از دیسکورد کپی‌برداری کرده و قابلیت‌های مشابهی را به صورت بومی اضافه کرده است، اما بر اساس تجربه من با Game Chat تا به حال، تحت تأثیر سادگی و راحتی استفاده از آن قرار گرفته‌ام.

شما می‌توانید چت روم اختصاصی خود را بسازید یا به چت روم‌های دیگر (با افرادی که از لیست دوستانتان اضافه کرده‌اید) بپیوندید. در این چت روم‌ها، می‌توانید از بین چندین طرح‌بندی اشتراک‌گذاری و گزینه‌های دیگر انتخاب کنید. حالت فقط صوتی نیز وجود دارد، به همراه نماهای کوچک و بزرگ که نشان می‌دهند دوستانتان چه بازی‌هایی را در پنجره‌های اختصاصی در پایین صفحه انجام می‌دهند.

می‌توانید همزمان تا چهار جریان ویدئویی را باز کنید و در مجموع تا ۱۲ نفر می‌توانند همزمان در یک گروه حضور داشته باشند. حتی یک تنظیم برای فعال کردن تبدیل گفتار به متن (یا متن به گفتار اگر می‌خواهید آنچه دیگران می‌گویند را بخوانید) با پشتیبانی از چندین زبان نیز وجود دارد.

والدین نیز لازم نیست نگران باشند که چه کسی ممکن است وارد چت روم فرزندانشان شود، زیرا می‌توانند به صورت دستی افراد مجاز به شرکت در چت روم‌ها با فرزندانشان را از طریق برنامه کنترل والدین نینتندو تأیید کنند.

تنها ایراد من این است که برخی از ویژگی‌های ویدئویی کمی وضوح پایینی دارند که منجر به ایجاد ناهمواری (معروف به دندانه‌دار شدن) می‌شود، به خصوص وقتی حالت برش چهره را فعال می‌کنید یا تنظیم حذف پس‌زمینه را روشن می‌کنید.

سازگاری با تلویزیون

یکی از پیچیدگی‌های احتمالی که در مورد سوییچ ۲ نیازی نیست واقعاً به آن فکر کنید، این است که آیا تلویزیون شما می‌تواند از قابلیت‌های کامل کنسول بهره ببرد یا خیر. تا زمانی که تلویزیون شما بتواند 4K (3,840 x 2,160) را با نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه یا 1440p را با نرخ ۱۲۰ فریم بر ثانیه نمایش دهد، تقریباً مشکلی نخواهید داشت. این به این دلیل است که اگرچه سوییچ ۲ از نظر فنی از VRR (نرخ نوسازی متغیر) تا ۱۲۰ فریم بر ثانیه پشتیبانی می‌کند، اما این مشخصه فقط برای صفحه نمایش داخلی خود کنسول صدق می‌کند.

این ممکن است برای برخی کمی ناامیدکننده باشد، اگرچه بسته به عنوان بازی، سوییچ ۲ احتمالاً می‌تواند محتوای ۱۲۰ فریم بر ثانیه را با کیفیت ۱۴۴۰p ارسال کند که به خوبی آنچه از برخی بازی‌ها در PS5 یا Xbox Series X دریافت می‌کنید نیست. اما با توجه به اینکه سوییچ اولیه اصلاً نمی‌توانست 4K را اجرا کند، من همین را هم غنیمت می‌دانم.

ملاحظات بودجه

سوییچ ۲ با قیمت ۴۵۰ دلار (یا ۵۰۰ دلار برای بسته‌ی همراه با Mario Kart World) عرضه می‌شود که در مقایسه با قیمت ۳۰۰ دلاری سوییچ اصلی در زمان عرضه، کمی شوک‌آور است. من اینجا نیستم که به شما بگویم آیا این قیمت زیاد است یا در این اقتصاد صرفاً گران است. با این حال، فکر می‌کنم مهم است اشاره کنم که با تعدیل تورم، ۳۰۰ دلار در سال ۲۰۱۷ معادل حدود ۴۰۰ دلار به پول امروز است و این قبل از در نظر گرفتن مواردی مانند تعرفه‌ها و مالیات است.

علاوه بر این، باید هزینه‌ی کلی خود را در نظر بگیرید که ممکن است شامل قیمت NSO، هرگونه بازی یا لوازم جانبی، یا اگر به اندازه‌ی کافی خوش‌شانس باشید که چندین دستگاه بخرید، هزینه‌ی خرید بیش از یک سوییچ ۲ باشد.

آینده

وقتی در سال ۲۰۱۷ سوییچ اصلی خودم رو خریدم، اصلاً نمی‌دونستم که در طول هشت سال گذشته اینقدر خوب برام کار می‌کنه. شخصاً، قصد دارم برای چیزی که به نظر می‌رسه یک ارتقاء اساسی نسبت به مدل قبلی هست، هزینه کنم. و وضعیت مشابهی برای هر کسی که به اندازه کافی خوش‌شانس باشه و بتونه پیش‌سفارش بده وجود داره، چون احتمالاً اون‌ها هم تصمیمشون رو گرفتن.

نینتندو سوییچ ۲ تقریباً تمام ویژگی‌هایی را که مردم در مورد نسخه قبلی آن دوست داشتند، حفظ کرده و در عین حال، به طور کلی کارایی و کیفیت آن را افزایش داده است. بله، از نظر قیمت، سوییچ ۲ به مراتب گران‌تر از مدل اولیه است، اما می‌توان گفت که مشخصات ارتقاء یافته و قابلیت استفاده هم به عنوان کنسول خانگی و هم به عنوان دستگاه بازی قابل حمل، آن را در جایگاهی برابر با رقبای هم‌قیمت مایکروسافت و سونی قرار می‌دهد.

آرزو می‌کردم که در زمان عرضه، مجموعه بازی‌های انحصاری نینتندو کمی گسترده‌تر بود. با این حال، سازگاری سوییچ ۲ با بازی‌های قبلی (backwards compatibility) و پشتیبانی بسیار قوی‌تر از بازی‌های شرکت‌های ثالث (third-party support)، به خوبی این کمبود را جبران می‌کنند تا زمانی که بازی‌هایی مثل «DK Bananza» و «Metroid Prime 4» اواخر امسال عرضه شوند.

با این وجود، عدم توانایی در تهیه سوییچ ۲ هنگام عرضه نباید باعث ناراحتی زیادی شود. «ماریو کارت ورلد» تنها بازی بزرگ و جدید انحصاری نینتندو در زمان عرضه است و با اینکه آنقدر خوب است که مطمئنم همه برای یک دهه آینده آن را بازی خواهند کرد، کسانی که نمی‌توانند آن را تهیه کنند، عقب نخواهند ماند. به نظر من، هدف اصلی برای گیمرهای جدی این است که تا پایان سال، زمانی که عناوین شاخص بیشتری در دسترس قرار می‌گیرند، یکی از این کنسول‌ها را تهیه کنند (یا پول آن را پس‌انداز کنند). به هر حال، با وجود اینکه سوییچ ۲ در پیش‌نمایش‌های من عالی بوده است، زمانی که بتوانید آن را با دوستان خود بازی کنید، بسیار بهتر می‌شود و مدتی طول می‌کشد تا عرضه آن به تقاضا برسد.