واقعاً چرا بهروزرسانیهای اندروید دیگر هیجانانگیز نیستند؟ که کسی دربارهاش حرف نمیزند!
اندروید قبلاً خیلی خوب/عالی بود.
واقعاً چرا بهروزرسانیهای اندروید دیگر هیجانانگیز نیستند؟ که کسی دربارهاش حرف نمیزند!
به گزارش اپست به نقل از androidauthority ، سال ۲۰۲۵ برای اندروید بسیار فوقالعاده بوده است. بهروزرسانی اندروید ۱۶ گوگل یکی از بزرگترینهایی است که در سالهای اخیر دیدهایم، و اگرچه برخی از مهمترین تغییرات تا انتشار Android 16 QPR1 و QPR2 در دسترس نبودند، اما محصول نهایی همچنان یک نرمافزار عالی است.
مطالب مشابه : اخباراندروید
اما ایراد آپدیتهای امروزی اندروید در همینجاست. اگر چند سال دیگر از من بپرسید که تفاوتهای بین Android 16، Android 16 QPR1 و Android 16 QPR2 چیست، مطمئن نیستم بتوانم به شما بگویم. اما اگر از من بخواهید Android Gingerbread و Android Lollipop را توصیف کنم، تا ساعتها برایتان صحبت خواهم کرد.
مطالب مشابه : اخبار گوگل
چند سالی است که گوگل نامهای بامزه و دسری خود را برای نسخههای اندروید کنار گذاشته، و هر چه بیشتر بدون آنها پیش میرویم، بهروزرسانیهای اندروید فراموششدنیتر میشوند.
روزهای دسر و چه چیزی آنها را خاص کرده است
اندروید از همان ابتدا نامهای دسر خود را نداشت، اما مدت زیادی طول نکشید که این موضوع تغییر کند. این سومین نسخه اندروید – اندروید ۱.۵، که در آوریل ۲۰۰۹ منتشر شد – بود که روند نامگذاری دسرها را آغاز کرد. در حالی که اندروید ۱.۵ شماره نسخه بود، گوگل این بهروزرسانی را با نام تجاری اندروید کاپکیک (Cupcake) عرضه کرد.
و از آنجا به بعد، بقیهاش تاریخ است. اندروید ۱.۶ با نام اندروید دونات (Donut) منتشر شد، اندروید ۲.۰ و ۲.۱ در مجموع با عنوان اندروید اکلر (Eclair) شناخته میشدند، اندروید ۲.۲ با نام اندروید فرویو (Froyo) عرضه شد و الی آخر. اگرچه گوگل قطعاً اولین شرکتی نبود که نامهای رمز بامزه به نرمافزار خود میداد، اما موضوع دسرها در ترکیب با بازاریابی عالی گوگل، دستورالعملی غیرقابل توقف برای موفقیت بود.
وقتی به اندروید آیس کریم ساندویچ فکر میکنم، میتوانم به وضوح نماد شبیه به ساندویچ بستنیشدهی اندروید را که گوگل به عنوان لوگوی آن بهروزرسانی استفاده کرد، تجسم کنم. ایستر اگ (Easter Egg) یا همان بازی مخفی با طرح ژلهای دوستداشتنیِ اندروید جلی بین (Android Jelly Bean)، بعد از این همه سال هنوز هم بسیار بامزه است. حتی نامهای دسر برندسازیشده – اندروید کیتکت (Android KitKat) و اندروید اوریو (Android Oreo) – هر کدام به دلایل خاص خودشان جالب بودند. همکارم ریتا به یاد دارد که بعد از معرفی اندروید کیتکت بیرون رفت تا یک کیتکت بخرد و من تقریباً مطمئنم که همین کار را کردم.
به همان اندازه که ممکن است احمقانه به نظر برسد، نام دسرها تقریباً به اندازه خود بهروزرسانیها مهم بودند. رونمایی از نام نسخه بعدی اندروید هیجانانگیز بود. ماهها قبل از یک بهروزرسانی جدید اندروید، شایعات، گمانهزنیها و فهرست آرزوهایی در مورد اسم رمز آن سال وجود داشت. قبل از اینکه بدانیم اندروید ۷ «اندروید نوقا» نامیده میشود، برخی از نامهای پیشرو شامل چیزکیک نیویورک، نکتار، و – مورد علاقه شخصی من – نوتلا بود.
حواشی و تبلیغات پیرامون عرضهی هر نسخه، نه تنها در لحظه سرگرمکننده بود، بلکه تأثیری ماندگار بر هر نسخه از اندروید داشت.
با وجود اینکه از عرضهی اندروید ساندویچ بستنی (Ice Cream Sandwich) حدود ۱۴ سال میگذرد، هنوز میتوانم رابط کاربری «هولو» (Holo) و صفحهی برنامههای اخیر (که در آن زمان انقلابی بود) آن را به وضوح در ذهن مجسم کنم. همچنین، خاطرات بسیار متمایز و خوشایندی از اندروید کیتکت (KitKat) و تمام تغییرات بزرگی که در لانچر صفحهی اصلی ایجاد کرد، دارم.
این نامهای دسر، به نسخههای اندروید یک هویت غیرقابل انکار میبخشیدند و مهمتر از آن، هویتهایی که سالهاست در ذهن من ماندگار شدهاند.
بهروزرسانیهای مدرن اندروید آن جذابیت (یا جادوی) سابق را ندارند
اگر سریع به امروز بیاییم، بهروزرسانیهای مدرن اندروید فاقد آن (نامگذاریهای قدیمی) هستند. گوگل در سال ۲۰۱۹ و با انتشار اندروید ۱۰ به طرح نامگذاری دسری خود پایان داد و این نامگذاری سادهشده با اندروید ۱۱، اندروید ۱۲، اندروید ۱۳، اندروید ۱۴، اندروید ۱۵ و امسال نیز با اندروید ۱۶ ادامه یافته است.
هر نسخه از اندروید همچنان یک لوگوی منحصر به فرد دریافت میکند و همانطور که در بالا ذکر شد، کیفیت بهروزرسانیها همچنان قوی است؛ اندروید ۱۶ یکی از بهروزرسانیهای مورد علاقهی من در سالهای اخیر است. اما در عین حال درست است که طرح نامگذاری ساده و عمومی، این بهروزرسانیها را به شدت فراموششدنی کرده است.
حتی من که شغل اصلیام نوشتن در مورد اندروید است، برایم سخت است که تفاوت بین اندروید ۱۰ و اندروید ۱۱ را بگویم. میدانم اندروید ۱۲ و اندروید ۱۳ بهروزرسانیهای خوبی بودند، اما بدون جستجو، مطمئن نیستم که ویژگیها/تغییرات مهم برای هر کدام چه بودند. یکی از آن چهار بهروزرسانی، بازطراحی بزرگ Material You گوگل را معرفی کرد، اما آیا اندروید ۱۱ بود یا اندروید ۱۲؟
شاید بتوانید استدلال کنید که برخی از بهترین ویژگیهای اندروید بین اندروید ۱۰ و اندروید ۱۶ پدیدار شدهاند، اما فقدان یک هویت مشخص برای هر نسخه نرمافزاری به این معنی است که هر چیزی که در طول شش سال گذشته منتشر شده، تا حدی با هم ترکیب میشود. و این مایه شرمساری است! همه این نسخههای اندروید شایسته به یاد ماندن هستند، اما برندسازی ملایم و جدی گوگل مانع از این میشود.
“بروزرسانیهای اندروید دیگر به اندازه گذشته جادویی نیستند و نبود نام دسرها دلیل بزرگی برای این موضوع است.”
البته، ممکن است استدلال کنید که این در نهایت مهم نیست. تا زمانی که خود بهروزرسانی خوب باشد و ویژگیهای جدید ارزش استفاده را داشته باشند، این بخش مهم ماجراست، درست است؟ قطعاً. اما به عنوان یک طرفدار اندروید، نداشتن آن شادی و جذابیت که این بهروزرسانیها زمانی به ارمغان میآوردند، هنوز هم آزاردهنده است. من از دریافت یک بهروزرسانی جدید اندروید لذت میبرم، اما هرگز به اندازه گذشته جادویی نیست – و نامهای گمشده دسرها دلیل بزرگی برای این موضوع هستند.
برای دسترسی به جدیدترین مطالب سیستم عامل موبایل کلیک کنبد
من هنوز عاشق اندروید هستم. این سیستم عامل موبایل انتخابی من است و احتمالاً برای همیشه خواهد بود. اما این باعث نمیشود که نبود نام شیرینیجات کمتر ناامیدکننده باشد. گوگل با نامهای دسر اندروید چیز خاصی داشت و هر سال که میگذرد، بیشتر و بیشتر دلتنگ آنها میشوم.
برای دسترسی به جدیدترین مطالب موبایل کلیک کنبد
