اینتل چیزی را به گیمرهای اقتصادی می‌دهد که انویدیا و AMD دریغ می‌کنند!

اینتل چیزی را به گیمرهای اقتصادی می‌دهد که انویدیا و AMD دریغ می‌کنند!

گیمرهایی که بودجه محدودی دارند، در سال ۲۰۲۶ دلایل کمی برای خوشحالی داشته‌اند؛ اما به نظر می‌رسد اینتل تلاش می‌کند این وضعیت را تغییر دهد.

به گزارش اپست به نقل از pcworld ، این روزها خیلی سخت است که از وضعیت بازار اسمبل کردن کامپیوتر (PC Building) دلسرد و ناامید نشد. دیتاسنترها در حال بلعیدن تمام حافظه‌ها (رم‌ها) هستند، قیمت قطعات بیشتر از هر زمان دیگری بالا می‌رود و به نظر می‌رسد همه بازیگران اصلی این صنعت، بیشتر از هر چیز دیگری به درآمدهای حاصل از هوش مصنوعی (AI) چشم دوخته‌اند. اگر گیمرها احساس کنند به حال خود رها شده‌اند، کاملاً به آن‌ها حق می‌دهم؛ چرا که شرکت‌ها ترجیح می‌دهند قطعات کامپیوتر را به عنوان بخشی از استراتژی «هوش مصنوعی لبه» (Edge AI) خود دسته‌بندی کنند، نه به عنوان هسته اصلی کسب‌وکارشان.

با این حال، در شرایطی که انویدیا (Nvidia) تلاش می‌کند همه را متقاعد کند تا کل بودجه سالانه خود را به پای هوش مصنوعی بریزند و ای‌ام‌دی (AMD) نیز در ارائه فناوری‌های ارتقای کیفیت تصویر (Upscalers) خود برای سخت‌افزارهای قدیمی‌تر دست‌دست می‌کند، اینتل چراغ‌سبزهای ملایمی نشان داده که ثابت می‌کند همچنان گیمرها، کاربران حرفه‌ای (Enthusiasts) و حتی بخش اقتصادی بازار را در اولویت قرار می‌دهد. رویکرد مشتری‌محور اینتل این امید را زنده می‌کند که هنوز هم یک نفر به فکر ماست.

این حرف‌ها صرفاً حدس و گمان نیست. من با رابرت هلاک (Robert Hallock)، نایب‌رئیس بخش کسب‌وکار قطعات حرفه‌ای اینتل، ارتباط برقرار کردم و از او درباره تغییر رویکرد این شرکت در سال‌های اخیر سؤالاتی پرسیدم.

این روزها هزینه، به یک مشکل بزرگ – و حتی بزرگ‌ترین مشکل – برای علاقه‌مندانی تبدیل شده که می‌خواهند به سرگرمی‌ها و علاقه‌مندی‌های خود بپردازند. به لطف پروژه‌های دیتاسنتر هوش مصنوعی که تمام حافظه‌های بازار را یک‌جا می‌خرند و تولیدکنندگان را تشویق می‌کنند تا خطوط تولید خود را به حافظه‌های پهن‌باندِ سودآورتر (HBM) برای توسعه هوش مصنوعی سازمانی اختصاص دهند، قیمت رم و حافظه ذخیره‌سازی تنها در سال گذشته چند صد درصد جهش داشته است.

این اتفاق، با افزایش هزینه‌های حافظه گرافیکی (VRAM)، قیمت کارت‌های گرافیک را نیز بالا برده است. کنسول‌ها، لپ‌تاپ‌ها، تبلت‌ها، گوشی‌ها و هر گجت دیگری نیز از این روند صعودی پیروی کرده‌اند؛ تا جایی که مؤسسه گارتنر پیش‌بینی می‌کند سال ۲۰۲۶ شاهد بزرگ‌ترین رکود و کاهش فروش کامپیوترهای شخصی (PC) در بیش از یک دهه اخیر خواهیم بود.

با این حال، در شرایطی که AMD از پردازنده پرچمدار و ۹۰۰ دلاری X3D خود رونمایی می‌کند، اینتل مسیر متفاوتی را در پیش گرفته است: راه‌اندازی سری Wildcat Lake (شامل پردازنده‌های اقتصادی Core 300 با گرافیک داخلی قدرتمند)، پشتیبانی از فناوری Multi-Frame Generation برای پردازنده‌های گرافیکی قدیمی‌ترِ Arc، و بازنگری در پردازنده‌های Arrow Lake 250K و 270K که در تمام زمینه‌ها رقابت‌پذیر هستند و قیمت آن‌ها در بالاترین حالت تنها به ۳۰۰ دلار می‌رسد.

جدیدترین لپ‌تاپ دل XPS 13 با بهره‌گیری از پردازنده‌ جدید وایلدکت لیک (Wildcat Lake) اینتل، عملکردی فوق‌العاده را با قیمتی کاملاً اقتصادی به نمایش می‌گذارد.

هالوک (Hallock) : «من واقعاً فکر نمی‌کنم بتوانیم حسابِ “علاقه‌مندان حرفه‌ای” (Enthusiasts) را از خریداران اقتصادی و حساس به قیمت جدا کنیم. به‌ویژه این روزها که اکوسیستم PC تحت فشار شدید قیمت‌ها قرار دارد. دیدگاه شخصی من این است که اشتیاق و علاقه به کامپیوتر، یک طرز فکر است، نه یک رقم مشخص در حساب بانکی.»

اگرچه او تصریح کرد که همیشه سبد محصولات کاملی شامل سخت‌افزارهای پرچمدار و گران‌قیمت (Halo-level) در کنار محصولات اقتصادی‌تر (Budget-maximized SKUs) وجود خواهد داشت، اما بودجه همیشه فاکتور مهمی است و این چیزی است که اینتل می‌خواهد به آن توجه کند. او افزود: «اکثریت قاطع کاربران کامپیوتر—حتی متعصب‌ترین و حرفه‌ای‌ترین علاقه‌مندان—بودجه نامحدودی برای جمع کردن سیستم‌هایشان ندارند.»

اگرچه ممکن است تمام این‌ها صرفاً حرف‌های قشنگی به نظر برسد که با تغییر سیاست‌های شرکتی به راحتی فراموش شوند، اما هنوز هم شنیدن چنین صحبت‌هایی از زبان نماینده یک شرکت بزرگ تراشه‌سازی در سال ۲۰۲۶ قابل توجه است. صحبت‌هایی که این بار نه درباره انقلاب هوش مصنوعی است، نه قراردادهای چند میلیارد دلاری مراکز داده و نه مزایای کمبود کالا در بازار؛ بلکه دقیقاً درباره نیازهای روزمره علاقه‌مندان به PC است؛ به‌ویژه آن دسته از شیفتگان کامپیوتر که پول بی‌هدفی برای خرج کردن ندارند.

اقدام واقعی اینتل چیست؟

در ماه مارس، «هالوک» در مصاحبه‌ای با وب‌سایت Club386 اشاره کرد آینده‌ای را متصور است که در آن، اینتل طول عمر پشتیبانی از سوکت مادربردهای خود را افزایش دهد. یعنی به جای پشتیبانی از یک یا دو نسل، احتمالاً به سراغ پشتیبانی از سه یا چهار نسل برود؛ درست شبیه به سنتی که چیپست‌های AMD معمولاً دارند.

هالوک در مصاحبه دیگری که در ماه آوریل با رسانه PC Games Hardware داشت، تاکید کرد کاربران مشتاقی (Enthusiasts) که بودجه محدودتری دارند نیز شایسته دسترسی به قابلیت‌های رده‌بالا هستند. این قابلیت‌ها شامل «اورکلاک کردن» هم می‌شود؛ ویژگی خاصی که اینتل به طور تاریخی همیشه آن را فقط به مادربردهای پرچمدار سری ZX90 و پردازنده‌های سری K خود محدود کرده بود.

وقتی از هالوک درباره این نشانه‌ها و تغییرات احتمالی ،: «برای [اینتل] فوق‌العاده حیاتی است که بهترین عملکرد و کامل‌ترین قابلیت‌های پلتفرم ممکن را به کل بازار سیستم‌های دسکتاپ (خانگی) ارائه دهیم.»

یک محصول فوق‌العاده تنها زمانی واقعاً فوق‌العاده است که مردم بتوانند به آن دسترسی داشته باشند. ما تمام تلاش خود را به کار بسته‌ایم تا بازخوردهای چند سال گذشته‌ی جامعه‌ی جهانی کاربران دسکتاپ را اعمال کنیم؛ هدف ما ارائه‌ی فناوری‌ها و ترانزیستورهایی است که مدرن، کاربردی و بازتاب‌دهنده‌ی نیازهای امروز دنیای گیمینگ کامپیوتر (PC Gaming) باشند.»

این اظهارات امیدوارکننده هستند، اما به زبان آوردن چنین حرف‌هایی آسان است. آیا اینتل واقعاً پای وعده‌های خود خواهد ایستاد؟ زمان همه چیز را مشخص می‌کند، اما برای پیدا کردن سرنخ، می‌توانیم به فعالیت‌های اخیر این شرکت نگاهی بیندازیم. اگرچه کارت‌های گرافیک مجزای سری Arc آن‌طور که اینتل کپانی انتظار داشت بازار GPU را تکان نداده‌اند، اما حضور آن‌ها به عنوان یک رقیب جدید همچنان حس می‌شود. علاوه بر این، در یک سال گذشته شاهد انتشار مداوم آپدیت‌های درایوری بوده‌ایم که به پردازنده‌های گرافیکی اینتل آن حس «پختگی و بهبود به مرور زمان» (Fine-Wine) را بخشیده است؛ ویژگی مثبتی که پیش از این فقط به AMD نسبت داده می‌شد.

اینتل همچنین قابلیت فریم‌جنریشن (Frame Generation) اختصاصی خود یعنی XeSS را به پردازنده‌های گرافیکی قدیمی‌تر نیز تعمیم داده است؛ فناوری جذابی که با تزریق فریم‌های هوش مصنوعی میان فریم‌های رندرشده‌ی اصلی، نرخ فریم بالاتری را شبیه‌سازی می‌کند. این یک برگ برنده و خبری بزرگ است؛ آن هم در حالی که انویدیا دسترسی به راهکار اختصاصی خود را انحصارا پشت دیوار کارت‌های سری RTX 40 و 50 زندانی کرده و AMD نیز عرضه‌ی نسخه‌ی گسترده‌ی FSR4 برای نسل‌های قدیمی‌تر را تا سال ۲۰۲۷ لفت می‌دهد!

واقعیت این است که کارت‌های گرافیک قدیمی‌تر و ضعیف‌تر بیشترین نیاز را به قابلیت‌های افزایش عملکرد دارند؛ بنابراین، پشتیبانی گسترده‌تر از XeSS یک نعمت بزرگ برای گیمرهایی است که در بازارِ پسا-هوش‌مصنوعی امروز، برای ارتقای سیستم خود دست‌وپا می‌زنند.

علاوه بر این، شیدرهای پیش‌کامپایل‌شده‌ی اینتل (Intel’s pre-compiled shaders) نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند؛ این قابلیت با دانلود مستقیم فایل‌های شیدرِ بهینه‌شده از سرورهای اینتل هم‌زمان با دانلود بازی و درایور گرافیک، زمانِ طولانیِ لودینگِ بازی‌ها در اولین اجرا را به‌شدت کاهش می‌دهد. با ذخیره (کش) شدن این شیدرها روی سیستم شما، دیگر نیازی نیست هنگام اجرای بازی منتظر کامپایل شدن آن‌ها بمانید. اگرچه لیست بازی‌های پشتیبانی‌شده در حال حاضر خیلی گسترده نیست، اما روزبه‌روز در حال پدیدار شدن و بزرگ‌تر شدن است.

خود «هالوک» نیز به اهمیت این پیشرفت‌های نرم‌افزاری کاملاً واقف است؛ او در مصاحبه‌ی ماه آوریل خود اشاره کرد که بهینه‌سازی‌های عملکردی فوق‌العاده‌ای در پشت صحنه در حال انجام است که گیمرها هنوز از آن‌ها بی‌خبرند. یک نمونه بارز این موضوع در بررسی اخیر ما روی پردازنده Arrow Lake refresh 270K Plus مشاهده شد؛ این پردازنده با فعال‌سازی «ابزار بهینه‌سازی باینری اینتل» (یعنی بهینه‌سازی‌های اختصاصی برای بازی‌های خاص)، عملکرد به‌مراتب بهتری از خود نشان داد و تنها با روشن کردن این قابلیت، توانست چند فریم بر ثانیه (FPS) بیشتر به نمایش بگذارد.

یک تیم جدید از گیمرهای واقعی

همه این‌ها فرسنگ‌ها با اینتل دهه ۲۰۱۰ فاصله دارد؛ همان شرکتی که پردازنده‌های چهار هسته‌ای «اسکای‌لیک» (Skylake) را بارها و بارها با بسته‌بندی جدید به ما می‌فروخت و توقع داشت خوشحال هم باشیم! این چرخش ۱۸۰ درجه‌ای احتمالاً حاصل بازنگری اساسی در ساختار و تیم‌های اینتل است. در سال ۲۰۲۵، شرکت با آوردن «لیپ-بو تان» (Lip-Bu Tan) به عنوان مدیرعامل جدید، جانی تازه گرفت؛ اما او تنها چهره جدید اینتل در سال‌های اخیر نیست.

راب هالوک در گفتگو با رسانه Club386 گفت: «ما یک تیم مدیریت محصول جدید، یک تیم تجاری جدید، یک تیم بازاریابی جدید و یک تیم مهندسی کاملاً جدید برای این پردازنده‌های گیمینگ داریم.»

در مصاحبه‌ام با هالوک، از او درباره این تغییر نسل و جابجایی نیروها پرسیدم. اگرچه او تمایلی به ورود به بحث‌های مربوط به لایه‌های مدیریتی و اجرایی شرکت نداشت، اما از زاویه دید او، اوضاع بسیار ایده‌آل و رو به رشد به نظر می‌رسید.

او گفت: «من شخصاً نسبت به جایگاهی که اکنون در آن هستیم و آینده‌ای که برای بخش دسکتاپ ما در پیش است، بسیار هیجان‌زده‌ام. ما تیمی فوق‌العاده بااستعداد را چیده‌ایم که تعادل بی‌نظیری از نیروهای قدیمی و باسابقه اینتل در کنار افراد تازه‌نفس دارد. این ترکیب به ما اطمینان می‌دهد که با بهره‌گیری از دیدگاه‌های متنوع در فرآیند تصمیم‌گیری، درست‌ترین انتخاب‌ها را برای محصولاتمان داشته باشیم.»

ترکیبِ «سنت و مدرنیته» (جدید و قدیم) ممکن است دقیقاً همان تمرکزی باشد که این بخش از تراشه‌های مخصوصِ کاربرانِ حرفه‌ای و سرسخت (Enthusiast) به آن نیاز دارد. رابرت هالوک در گفتگو با رسانه Club386 گفت: «من و تیمم، قبل از هر چیز، خودمان عشقِ کامپیوتر (PC Builder) و کاربر حرفه‌ای هستیم. تک‌تک ما سیستم خودمان را جمع کرده‌ایم و با آن بازی می‌کنیم. این موضوع همیشه در اینتل صادق نبوده است.» و شاید همین نکته است که دارد تفاوت واقعی را رقم می‌زند.

هالوک همچنین به PCWorld گفت: «نقاط مشترک بین گیمرها، تولیدکنندگان محتوا و متخصصان روز به روز بیشتر می‌شود؛ بنابراین بسیار مهم است که محصولات ما نیازهای پردازشیِ خاصِ تمام حجم‌های کاریِ موجود در این نمودار ون (Venn diagram) را پوشش دهند. ساخت محصولاتی که منعکس‌کننده این واقعیت باشند برای تیم من اهمیت بالایی دارد و تنها تمرکز ما، ارائه نقشه‌راهی است که واقعاً برای کاربران حرفه‌ای و پرشور جذاب باشد.»

با این حال، باز هم بهتر است کمی محتاط عمل کنیم. اینتل هم با انویدیا (Nvidia) هم‌کاسه است و هم با دولت ایالات متحده؛ دولتی که کار چندانی برای متوقف کردن تورم افسارگسیخته در بازار سخت‌افزارهای حرفه‌ای انجام نمی‌دهد و از بسیاری جهات، حتی به آن دامن می‌زند. اما انسان‌های واقعی و دغدغه‌مندی در اینتل مشغول به کار هستند—و به نظر می‌رسد این شرکت حالا گروهی از کارکنان را در پست‌های کلیدی قرار داده که به مراتب بیشتر با نیازهای کاربرانِ حرفه‌ای و پرشور همسو هستند.

ید منتظر بمانیم و ببینیم آیا اینتل واقعاً پای حرفش می‌ایستد یا نه.

در حال حاضر، خوش‌بین بودن به هر چیزی که به دنیای کامپیوترهای شخصی (PC) مربوط می‌شود، در بهترین حالت ساده‌لوحانه به نظر می‌رسد. اما من طرفدار تسلیم شدن در برابر پوچ‌گرایی نیستم و قویاً باور دارم که بازار قطعات دست‌ساز (DIY)، بازاری است که هنوز هم ارزش دفاع کردن دارد—و برای شرکت‌ها، هنوز هم ارزش تصاحب کردن.

شاید این بازار ابعادی به اندازه صنعت هوش مصنوعی (AI) نداشته باشد، و شاید خوره قطعات سخت‌افزاری اکنون برای خرید سیلیکون مجبور باشند علاوه بر دیتاسنترها، با صنایع نظامی هم رقابت کنند؛ اما این پتانسیل اصلاً ناچیز نیست. هنوز میلیون‌ها طرفدار گیمینگ در سراسر جهان وجود دارند که برای نسل بعدی قطعات و کارهایی که می‌توانند با آن‌ها انجام دهند، هیجان‌زده هستند.

در چنین فضایی، اینتل می‌تواند در نقش یک قهرمان غیرمنتظره ظاهر شود. با نزدیک شدن به معرفی معماری Nova Lake که وعده جهش عملکردی فوق‌العاده، تراشه‌هایی با حافظه کش بزرگ و ماندگاری بیشتر سوکت‌ها را می‌دهد، ریبرندینگ اینتل از یک «انحصارطلب » به یک «سخت‌کوشِ شنونده»، شاید همین نزدیکی‌ها باشد. آزمون واقعی زمانی فرامی‌رسد که Nova Lake وارد بازار شود؛ یعنی زمانی که بفهمیم آیا افزایش حافظه کش واقعی است و وعده ماندگاری سوکت‌ها چقدر دوام می‌آورد.