تصویر جدید تلسکوپ فضایی جیمز وب شکلگیری ستارهها را به صورت قلههای سنگی و پرزرقوبرق نشان میدهد.
به گزارش اپست به نقل از انگجت ، اگر “آشوب نردبانی است”، پس ستارههای درخشانی که از گاز و غبار نامتوازن شکل میگیرند، بهترین نمونه از آن هستند. تلسکوپ جیمز وب از یکی از دراماتیکترین مناطق ستارهزایی در کهکشان به نام «پیسمیس ۲۴» تصویربرداری کرده است که گرد و غبار چرخان و ستارههای جوان را با جزئیاتی بیسابقه نشان میدهد.
این تصویر با استفاده از نور فروسرخ توسط دوربین فروسرخ نزدیک (NIRCam) وب ثبت شده و جزئیات رنگی غیرواقعی (False color) بعداً به آن اضافه شده است. این تصویر، خوشه ستارهای پیسمیس ۲۴ را در سحابی خرچنگ (Lobster Nebula) نشان میدهد که در فاصله حدود ۵,۵۰۰ سال نوری از زمین و بخشی از صورت فلکی عقرب قرار دارد. قلب این خوشه، ستاره «پیسمیس ۲۴-۱» در بالای تصویر است که بلندترین ستون در سحابی دقیقاً به سمت آن نشانه رفته است. این ستاره در واقع از دو ستاره تشکیل شده که توسط تلسکوپها قابل تفکیک نیستند و در مجموع حدود ۱۴۰ برابر جرم خورشید جرم دارند.
در ناحیه غبارآلود پایین، ستارههای بسیار داغی با دمایی تا هشت برابر دمای خورشید در داخل سحابی زندگی میکنند و به گفته سازمان فضایی اروپا (ESA)، “تشعشعات سوزان و بادهای سهمگین” از خود ساطع میکنند. این تشعشعات در حال کندهکاری غاری در دیواره سحابی هستند و جریانهایی از گاز داغ و یونیزه از لبهها به بیرون میریزند. خطوط سفید و درخشان در امتداد بلندترین قلهها، لایههای نازکی از گاز و غبار هستند که با نور ستارهها روشن شدهاند.
در سحابیها، گاز، غبار و سایر مواد تحت تأثیر گرانش به هم میپیوندند و مناطق متراکمتری را تشکیل میدهند که در نهایت آنقدر عظیم میشوند که به ستاره تبدیل شوند. وقتی این ستارهها تحت همجوشی هستهای شعلهور میشوند و تعداد کافی از آنها شکل میگیرد، به نوبه خود با یونیزه کردن گاز هیدروژن و ایجاد بادهای خورشیدی عظیم، بر سحابی تأثیر میگذارند و گرد و غبار را فشرده کرده و ستارههای بیشتری میسازند.
سحابی به خوبی فراتر از میدان دید دوربین NIRCam گسترش مییابد و برای اینکه مقیاس آن را درک کنید، بلندترین ستون از نوک خود تا پایین تصویر، ۵.۴ سال نوری طول دارد. بیش از ۲۰۰ منظومه شمسی ما میتوانند در عرض نوک آن جای بگیرند.
